انتظار دیرینه مردم هرمز برای عدالت در توسعه این جزیره
نویسنده: دریای اندیشه 
نمکپور -خبرنگار دریای اندیشه – هرمز
مردم شهیدپرور، انقلابی و ولایتمدار جزیره هرمز، از نخستین روزهای پیروزی انقلاب اسلامی تا دوران دفاع مقدس و همه برهههای حساس کشور، همواره در صف نخست دفاع از نظام و آرمانهای انقلاب حضور داشتهاند. در سالهای جنگ تحمیلی، همانند دیگر نقاط ایران، با حضور پرشور در تجمعات و برنامههای پشتیبانی از رزمندگان، سهم خود را در دفاع از میهن اسلامی ایفا نمودند و امروز نیز پس از گذشت نزدیک به پنج دهه، همچنان پای آرمانهای انقلاب و ولایت ایستادهاند.
در جریان تجاوز اخیر رژیم صهیونیستی و حمایتهای آمریکا از این اقدامات، مردم این جزیره بار دیگر وفاداری خود را با تقدیم شهیدانی پاک باخته در راه دفاع از ایران اسلامی به اثبات رساندند. این ایثار نشان میدهد که مردم هرمز در دفاع از امنیت و عزت کشور، هیچگاه از مسئولیت خود شانه خالی ننموده اند و نخواهند کرد.
با این حال، پرسشی جدی از مسئولان کشوری و استانی و بومی مطرح است؛ چرا با وجود این همه وفاداری، ایثار و فداکاری، مشکلات اجتماعی، فرهنگی، معیشتی، آموزشی، ورزشی و زیرساختی جزیره هرمز همچنان پابرجاست؟
چرا مردم این منطقه سالهاست چشمانتظار توجهی درخور و اقدامی مؤثر برای رفع محرومیتها هستند؟
پیرمراد ما رهبر و امام شهید ما همواره بر ضرورت رسیدگی به مطالبات مردم، رفع مشکلات معیشتی و خدمت صادقانه به مناطق کمتر برخوردار اخص مردم ولایی جزیره هرمز تأکید کردهاند.
اکنون انتظار میرود مسئولان نیز با عمل به این رهنمودها، نگاه ویژهای به جزیره هرمز داشته باشند و با برنامهریزی و اقدام عملی، بخشی از مطالبات انباشته مردم این خطه را در صورت امکان پاسخ دهند.
مردم هرمز بارها وفاداری خود را به انقلاب، نظام و ایران عزیز ثابت نموده اند؛ امروز نوبت مسئولان است که با تصمیمهای مؤثر و اقدامات عملی، پاسخ شایستهای به این وفاداری ها و ایثارها بدهند…
هرمز؛ وفاداری مردم هرمز ، بیمهری مسئولان
نامی آشنا در تاریخ مقاومت، ایثار و وفاداری به ایران اسلامی است. مردمی که از نخستین روزهای انقلاب تا هشت سال دفاع مقدس، از حوادث امنیتی کشور تا روزهای سخت اخیر، همواره در کنار نظام، انقلاب و ولایت خود ایستادهاند و هر زمان که ایران به حضورشان نیاز داشته، بدون هیچ چشمداشتی در میدان حاضر شدهاند.
در دوران دفاع مقدس، مردم این جزیره همانند دیگر نقاط کشور، با حضور در تجمعات، پشتیبانی از رزمندگان و تقدیم فرزندان عزیز خود، نقشآفرینی کردند. در جنگ اخیر نیز، هرمز بار دیگر شهدایی تقدیم عزت و امنیت ایران نمود تا ثابت شود این مردم همچنان پای آرمانهای انقلاب و دفاع از میهن ایستادهاند.
اما پرسش اساسی اینجاست؛ سهم مردم هرمز از این همه وفاداری چه بوده است؟
چرا با گذشت نزدیک به پنج دهه از انقلاب شکوهمند اسلامی، مشکلات معیشتی، اجتماعی، فرهنگی، آموزشی، بهداشتی، ورزشی و زیرساختی این جزیره همچنان پابرجاست؟
چرا جوانان هرمز همچنان از کمبود امکانات، نبود فرصتهای شغلی، ضعف زیرساختهای فرهنگی و ورزشی و کمتوجهی مسئولان رنج میبرند؟
خطاب این سخن، تنها مسئولان ملی نیستند؛ بلکه پیش از همه، مسئولان بومی و مدیرانی هستند که سالها مسئولیت اداره این منطقه را بر عهده داشتهاند. فرمانداری، بخشداری، شوراهای اسلامی، دستگاههای اجرایی شهرستان و استان، مدیران کل و همه کسانی که با نام خدمت به مردم مسئولیت پذیرفتهاند، باید پاسخ دهند که برای رفع محرومیتهای هرمز چه اقدام مؤثری انجام دادهاند؟
نمایندگان مردم در مجلس شورای اسلامی نیز باید توضیح دهند که در طول دوران نمایندگی خود، چه میزان از ظرفیت قانونگذاری و نظارتی را برای حل مشکلات این جزیره به کار گرفتهاند؟ آیا صدای مردم هرمز آنگونه که شایسته است، در مجلس شنیده شده است؟
مستئولان باید بداند که توسعه استان، بدون توجه جدی به مناطق کمتر برخوردار، معنایی نخواهد داشت. جزیره هرمز نباید تنها در ایام خاص، مناسبتها یا گزارشهای تبلیغاتی دیده شود؛ این مردم در تمام روزهای سال با مشکلات زندگی کرده اند و میکنند و انتظار دارند عدالت در توزیع امکانات، از شعار به عمل تبدیل شود.
رهبر شهید مان بارها و بارها مسئولان را به خدمت صادقانه، رفع مشکلات مردم و توجه ویژه به مناطق محروم اخص جزیره هرمز سفارش کردهاند. عمل به این رهنمودها، تنها با سخنرانی و شعار محقق نمیشود؛ بلکه نیازمند برنامه، بودجه، نظارت و ارادهای جدی برای پایان دادن به محرومیتهای انباشته است.
مردم هرمز هیچگاه از انقلاب و ایران روی برنگرداندهاند. و نمی گردانند آنان در روزهای سخت، کنار کشور ایستادهاند و خواهند ایستاد و بهای این ایستادگی را با تقدیم شهید و محرومیت پرداختهاند. امروز انتظار دارند مسئولان نیز در میدان عمل و خدمت حاضر شوند؛ نه با وعدههای تکراری، بلکه با اقداماتی ملموس و ماندگار.
وفاداری مردم، سرمایه نظام است؛ اما این سرمایه زمانی حفظ
خواهد شد که عدالت، توسعه و خدمت صادقانه نیز در کنار آن دیده شود. هرمز بیش از هر زمان دیگری، نیازمند توجهی عملی است؛ توجهی که سالهاست مردم نجیب و صبور این جزیره در انتظار آن هستند.
هرمز؛ جزیرهای که فریاد توسعهاش شنیده نمیشود
جزیره هرمز، نگین خلیج فارس و یکی از مهمترین ظرفیتهای گردشگری، فرهنگی و راهبردی کشور است؛ اما سالهاست که این جزیره، با وجود وفاداری مردمش به انقلاب و ایران، از کمبودها و محرومیتهایی رنج میبرد که در شأن مردم این سرزمین نیست.
مردم هرمز در تمامی صحنههای حساس کشور، از دوران دفاع مقدس تا جنگ اخیر، ثابت کردهاند که برای دفاع از ایران و انقلاب از هیچ ایثاری دریغ ننموده اند و حتی با تقدیم شهید به این آب و خاک بازهم در حال ادا کردن دین خود به مام وطن و انقلاب اسلامی هستند.
اما امروز این سؤال جدی مطرح است که سهم این مردم از توسعه و خدمات شایسته چیست؟
یکی از مهمترین دغدغههای مردم، نبود آمبولانس دریایی مجهز و دائمی است. در شرایطی که انتقال بیماران بدحال، مادران باردار، مصدومان حوادث و بیماران اورژانسی تنها از طریق دریا امکانپذیر است، هر دقیقه تأخیر میتواند به بهای جان یک انسان تمام شود. آیا شایسته است مردم جزیرهای با این اهمیت ویژه، همچنان نگران رسیدن بهموقع امکانات درمانی باشند؟
مطالبه دیگر مردم، نبود لندینگکرافت (شناور حمل خودرو و بار سنگین) برای جابهجایی ماشینآلات، مصالح ساختمانی، تجهیزات عمرانی و کالاهای اساسی میان بندرعباس و هرمز است. نبود این زیرساخت، هزینه اجرای پروژههای عمرانی را افزایش داده، روند توسعه را کند و فشار مضاعفی بر زندگی روز مره مردم و فعالان اقتصادی وارد نموده است.
چگونه میتوان از توسعه سخن گفت، در حالی که ابتداییترین امکانات حملونقل برای یک جزیره فراهم نیست؟
از سوی دیگر، هرمز با داشتن طبیعت منحصربهفرد، سواحل کمنظیر، خاک رنگین و پیشینه تاریخی، یکی از مهمترین مقاصد گردشگری ایران است؛ اما این ظرفیت بزرگ، سالهاست به دلیل کمبود اعتبارات و نبود برنامهریزی اصولی، مغفول مانده است. زیرساختهای گردشگری، اسکلهها، معابر، امکانات رفاهی، مراکز فرهنگی، فضاهای اقامتی و خدمات عمومی، متناسب با جایگاه این جزیره توسعه نیافتهاند. نتیجه آن شده است که هرمز، به جای تبدیل شدن به یکی از قطبهای گردشگری و اشتغال جنوب کشور، همچنان با مشکلات فراوان دستوپنجه نرم میکند.
خطاب این یادداشت، پیش از آنکه متوجه مسئولان ملی باشد، متوجه مدیران بومی و مسئولان اجرایی استان و شهرستان است. همه مدیرانی که سالها مسئولیت این منطقه را بر عهده داشتهاند، باید به مردم پاسخ دهند که برای رفع این مشکلات چه اقدام مؤثر و ماندگاری انجام دادهاند؟
مردم هرمز، وعده نمیخواهند؛ آمبولانس دریایی میخواهند تا جان بیماران حفظ شود، لندینگکرافت میخواهند تا توسعه متوقف نماند، و اعتبارات عمرانی و گردشگری میخواهند تا ظرفیتهای بینظیر جزیره به فرصت اشتغال و رونق اقتصادی تبدیل شود.
اگر قرار است عدالت در سراسر ایران اجرا شود، هرمز نباید از این عدالت محروم بماند. مسئولان باید بدانند که خدمت به مردم این جزیره، نه یک لطف، بلکه انجام وظیفهای قانونی، ملی و اخلاقی است. مردم هرمز سالهاست وظیفه خود را در قبال کشور انجام دادهاند؛ اکنون نوبت مسئولان است که به وظیفه خود در قبال هرمز عمل کنند.
با این وجود، مردم هرمز همچنان با مشکلاتی روبهرو هستند که حل آنها نباید پس از این همه سال، به آرزویی دستنیافتنی تبدیل شود.
چه برنامهای برای تبدیل ظرفیت عظیم گردشگری هرمز به اشتغال پایدار و رونق اقتصادی وجود دارد؟
مردم هرمز، مطالبهای فراتر از حقوق قانونی خود ندارند. آنان امتیاز ویژه نمیخواهند؛ آنان خواهان اجرای قانون اساسی، تحقق عدالت و برخورداری از حداقل امکاناتی هستند که شایسته هر شهروند ایرانی است.
وفاداری مردم این جزیره در همه آزمونهای انقلاب و دفاع از کشور به اثبات رسیده است. امروز، این مسئولان هستند که باید وفاداری خود را به مردم، نه با سخنرانی و وعده، بلکه با تصمیمهای شجاعانه، تخصیص بودجه، اجرای پروژههای زیرساختی و پاسخگویی شفاف نشان دهند.
آیا هرمز و مردم هرمز تاب وعدههای تکراری را داردند؟
این جزیره، بیش از هر چیز، به عدالت در عمل نیاز دارد؛
و این سرمایه ها زمانی حفظ خواهند شد که عدالت، توسعه و خدمت صادقانه نیز در کنار آن دیده شود. هرمز بیش از هر زمان دیگری، نیازمند توجهی عملی است؛ توجهی که سالهاست مردم نجیب و صبور این جزیره در انتظار آن هستند.
