خبرنگاری دویدن است وقتی دیگران ایستاده اند
نویسنده: دریای اندیشه 
خبرنگاری یعنی دویدن وقتی دیگران ایستادهاند ، یعنی دغدغه نان و آبرو، یعنی مسئولیت سنگین نوشتن کلمات و جملاتی که ممکن است سرنوشت آدم ها را تغییر دهد.
خبرنگاری را باید زندگی کرده باشی تا بدانی اضطراب انتشار یک خبر، مسئولیت نوشتن یک کلمه و سنگینی امانت نگارش یک گزارش مردمی و انتقادی را بر دوش کشیدن ، چه مفهومی دارد . اعتبار یک خبرنگار به تعداد خبرهایش نیست به شرافتی است که حقیقت ها را چگونه بنویسد و تحریف نکند.
خبرنگار هیچ تکیهگاهی جز وجدانشان ندارند و بخوبی آموخته که حقیقت را حتی اگر پرهزینه باشد، رها نکند.
در دهه یی از تاریخ زندگی می کنیم که گاهی صداقت زیر سایه مصلحت و حقیقت در برابر منفعت رنگ میبازد. در این برهه از تاریخ به خبرنگارانی که قلمشان را نمیفروشند و با سکوت آن را معامله نمیکنند روز خبرنگار را باید تبریک گفت، پرواضح است که تناقضی تلخ چهره نمایی می کند میان انتظاری که از یک رسانه و یک خبرنگار دارند که جسور باشد اما هزینه شجاعتش پرداخت نمی شود.
وقتی یک رسانه صدای اعتراض ش را “تیتر ” می کند باید پذیرفت که این صدای اعتراض شخصی نیست؛ انعکاس صدای مردمی است که از یک رسانه انتظار پاسخ دارند ، اگر قرار باشد هرگزارش انتقادی مورد بی مهری قرار گیرد و به مخالفت تعبیر شود، آنچه آسیب می بیند اعتماد افکار عمومی است نه رسانه و خبرنگار.
تا زمانیکه مدیران و کسانی که مسئولیت دارند نپذیرند که نقد منصفانه تهدید و آسیب نیست و فرصتی است برای اصلاح مسئولیت عملکردی که در قبال مردم دارند ، بدون تردید هزینه آن را خواهند پرداخت. مسئولیت با تشویق رشد نمیکند؛ با پذیرش نقد رشد میکند و توسعه حاصل می شود و مدیری که از نقد میگریزد، در حقیقت از توسعه و رشد فاصله میگیرد و از پیشرفت عقب می ماند. . رسانه مستقل، دشمن هیچ مدیری نیست و وظیفه ش رضایت و توجه صاحبان قدرت هم نیست ، رسالتش رکن چهارم دموکراسی بودن است که به تعبیری حل مشکلات مردم با رساندن صدای آنها به گوش مدیران و متقابلا رساندن صدای خدمت و انجام دقیق عملکرد مدیران و صاحب منصبان به مردم .
اگر قلم فقط آنچه را خوشایند است بنویسد، دیگر رسانه نیست.رسانه، زمانی ماندگار میشود که حقیقت را فدای منفعت نکند. رسانهها سالهاست با کمترین امکانات و بیشترین مسئولیت ایستادهاند. نه برای آنکه دیده شوند، بلکه برای آنکه حقیقت زنده بماند. روایتگر رنج دیگرانند اما رنج خودشان اغلب بیراوی میماند.
