شبی که فرشتگان میناب مهمان رقیه (س) بودند
نویسنده: حامد آزادی -خبرنگار رودان 
سومین شب از ماه محرم بنام نازدانه امام حسین علیه السلام نامگذاری شده است، حضرت رقیه سلام الله علیها کودکی سه ساله که با دستان کوچک اش عجاز های بسیار بزرگ می کند و در این محرم الحرام او مهمان دار است ۱۲۰ فرشته از میناب و قریب به ۱۵۰ کودک از ایران اسلامی را پذیرا است.
حامد آزادی ـ دریای اندیشه؛ یکی از فرزندان امام حسین (ع) به نام حضرت رقیه( س) بود. نام مادر حضرت رقیه( علیهاالسلام) طبق نوشته های برخی کتب تاریخی، امّ اسحاق بود که قبلا همسر امام حسن مجتبی( علیه السلام) بوده و پیش از اینکه به شهادت برسد به برادرش امام حسین علیه السلام وصیت کرد که با همسرش ام اسحاق ازدواج کند. امام حسین (ع) به وصیت برادر خود عمل کرد و نتیجه ی ازدواج امام حسین( ع) و ام اسحاق، دختر دردانه ای به نام رقیه شد.
وقتی که حضرت رقیه( س) در سال ۵۷ قمری به دنیا آمد ، مدینه نور دیگری گرفت و خانه کوچک امام، گرمای تازه ای یافت. چند وقت بعد ام اسحاق درگذشتد و حضرت رقیه( س) از نعمت مادر محروم شد. امام حسین علیه السلام فرزندش را بزرگ کرد و به خواهر خود زینب علیهاالسلام نصیحت میکرد که برای رقیه به عنوان مادر باشد و مهر و محبّت خود را در حق او تمام کند.
نام مبارک حضرت رقیه (س) که ترقی و تعالی را معنا می کند
نام حضرت رقیه (س) برگرفته از کلمه «رقی» به معنی بالا و ترقی است. گویا این اسم لقب حضرت بوده و فاطمه نام اصلی او بوده و به علت این که در شمار دختران امام حسین علیه السلام نام رقیه کم تر دیده می شود و طبق گفته بعضی از منابع به احتمال زیاد ایشان همان فاطمه بنت الحسین علیه السلام است.
یا ابه! انظر الى فانى عطشان
بابا جان به من بنگر ، من تشنه ام ، این کلمات حکایت از وداع تلخ و سنگین امام حسین علیه السلام با دردانه اش در روز عاشورا دارد. شنیدن این سخن گرچه کوتاه بود ولى از زبان کودکى تشنه کام، چون حضرت رقیه( س) جگر سوز بود که برزخم هاى دل داغدارامام حسین علیه السلام نمک پاشید. امام حسین (ع) بقدری از سخنان دخترش منقلب شد که بى اختیار اشک از چشمانش جارى شد و با چشمى اشک بار به دخترش فرمود:الله یسقیک فانه وکیلى. دخترم، مى دانم تشنه هستى خدا تو را سیراب مى کند، به این خاطر که او وکیل و پناهگاه من است.
تنهایی رقیه (س) جگر سوز است
قصه رقیه (س) سه ساله در خرابه های شام آنگاه که از خواب بر می خیزد گویی خواب پدر را دیده است و گریه کنان پدر را می طلبد و یزید در این زمان ، دستور داد که سر امام حسین علیه السلام را به دخترش نشان دهند. وقتی حضرت رقیه سلام الله سر بریده ی پدرش را دید، با فریاد و ناله خود را بر روی سر بریده امام حسین( ع) انداخت و همان جا به آغوش پدر شتافت آنقدر جانکاه است که دل ها را سخت به درد می آورد. البته این را قریب به ۱۰ سال پیش در سفری که برای زیارت اهل البیت امام حسین علیه السلام به دمشق داشتم خیلی خوب درک کردم. آنگاه که حوالی غروب برای اولین بار مشرف شدم حرم بی بی رقیه سلام الله علیه هنوز داعش در شهرهای مجاور بود با گذر از کوچه ها تنگ و تاریک که تدایی تمام روضه های محافلی بود که شنیده بودم و در عین حال خود یک روضه مجسم. پس از گذر کردن از کنار مسجد اموی به همان خرابه مجاور که حالا صحن و سرای بی بی بود رسیدم. صحنه ای که دلم را خیلی سوزاند آنجا بود که تمام درب های حرم بسته بود اذان را که گفتند تازه درب ورودی را باز کردند و با تدابیر خاصی اجازه ورود دادند پس از مدتی که در جلو درب صحن اصلی معطل ماندیم ناگهان دربی که مقارن با ضریح بی بی بود باز شد اشک تمام پهنای صورت نه من بلکه همه حاضرین را گرفت تنهایی نازدانه امام حسین علیه السلام قلب مان را تکه تکه کرد. حتی یک خادم هم در جوار ضریح نبود. بعد از کلی عزاداری کردن به بابوس ایشان مشرف شدم زیارتی که بوی حسین علیه السلام را برایم داشت بوی غربت و تنهایی اهل البیت علیه السلام و خوب فهمیدم که چرا این کودک در تحمل غم فراق پدر طاقت نیاورده است.
رقیه سه ساله، آینهی مظلومیت کودکان تاریخ
در این روزهای تلخ، پس از تجاوز دشمن آمریکایی و صهیونیستی به خاک مهین عزیزمان هر بار که خبر شهادت کودکان مظلوم به گوشمان رسید ، بیاختیار یاد خاتون رقیه سلاماللهعلیها افتادیم. شهادت دانشآموزان بیگناه در مدرسهی میناب و شهادت کودکان کوچک خانوادهها بار دیگر زخم کهنهی تاریخ را تازه میکند. انگار تاریخ دوباره تکرار شده است؛ همان شمشیرهایی که بر سر کودکان کربلا فرود آمد، امروز هم به شکلهای مدرن بر سر کودکان مظلوم این سرزمین فرود میآید.
از میناب تا لامرد و از لامرد هم تا جای جای ایران اسلامی پیکر های نحیف و کوچک که قربانی ستمگران و یزیدیان زمانه شدند آنقدر قلب ها را تکه تکه میکند که زبان از توصیف اش عاجز است. کربلای میناب که جای خودش، اما یک جا عکس دختر کوچکی در دنیای از خرابه بدجور دلم را آتش زد بدن کامل در زیر
آواره مانده بود عروسکش کمی آنطرف تر و فقط پاهای کودک پیدا بود. انگار خود بی بی رقیه سلام الله علیها برای بردن این کودک از دل خرابه های تهران به بهشت آمده باشد. بله رقیه سلام الله علیها آینه مظلومیت تمام این کودکان است و کودکانی که آرزوهای بزرگ در دل داشتند و دشمن ظالم و ملعون آنها را از ما گرفت.
قصه رقیه (س) الگو بیدار کردن وجدان های جهان در مقابل جنایت علیه کودکان است
روضه حضرت رقیه(س) فقط روایت اندوه یک کودک داغدیده در خرابه شام نیست؛ روضهای است که هنوز پس از قرنها، دلها را تکان میدهد و وجدان انسان را در برابر پرسشی بزرگ قرار میدهد: چگونه ممکن است دست ظلم، حتی از کودک نیز حیا نکند؟ نام حضرت رقیه(س) در حافظه عاشورایی یادآور پاکی، بیپناهی و مظلومیتی است که هیچ قدرتی نمیتواند آن را پنهان کند. کودک در هر زمان و مکانی، نشانه فطرت، صداقت و بیگناهی است و هنگامی که هدف خشونت قرار میگیرد، حقیقت چهره ستم روشنتر از همیشه آشکار میشود.
در روزگاری که همچنان کودکان، قربانی سختترین و تلخترین حوادث میشوند، بازگشت به روضه حضرت رقیه(س) تنها یک یادآوری تاریخی نیست؛ بلکه دعوتی برای بیداری دلها و مسئولیتپذیری جامعه است. شهادت مظلومانه کودکان و نوجوانان در میناب و لامرد نشان میدهد مسئله شهادت و مظلومیت کودک، محدود به گذشته نیست و تاریخ گاه با چهرههایی تازه، همان دردهای کهنه را تکرار میکند.
از منظر دینی، چنین حوادثی فقط یک تراژدی انسانی نیستند، بلکه زنگ خطر برای وجدان جامعهاند. جامعهای که نسبت به رنج کودک حساس نباشد، بهتدریج حساسیت خود را دربرابر عدالت، کرامت و حقیقت نیز از دست میدهد. به همین دلیل یاد حضرت رقیه(س) میتواند ما را به این فهم برساند که دفاع از کودک، دفاع از اصل انسانیت است.
در این میان، وظیفه ما و شما آن است که این حوادث را صرفاً در سطح خبر و احساس نگه نداریم، بلکه آنها را در نسبت با یک منظومه اخلاقی و ایمانی توضیح دهیم. یعنی نشان دهیم چرا اسلام ظلم به کودک را بسیار سنگین میداند و چرا هر جامعهای باید در برابر چنین رخدادهایی موضعی روشن، اخلاقی و مسئولانه داشته باشد. حضرت رقیه(س) در این نگاه فقط یک نام تاریخی نیست؛ یک معیار برای سنجش عدالت در زمانه ماست.
و حالا رقیه (س) مهمان دارد
در روزی که بنام دردانه امام حسین علیه السلام در سوم محرم نامگذاری شده است بی بی فرشتگانی را از زمین در جوار خود مهمان کرده است. زیبایی این مهمانی آنجاست که برخی کوله به پشت و رخت مدرسه آمد اند برخی ها از غزه آمده اند جایی که کودکانی زیادی را مهوان رقیه (س) کرده است راستی از خرابه های تهران ده ها شهر ایران هم آمده اند حتی آن نوه کوچک رهبر شهید حتی آن نوزاد چند ماهه شهید جنگ رمضان تا حکایت ظلم و جور ظالمان زمان را به بی بی بازگو کنند و او هم به همه اطمینان خاطر می دهد که عمویم می آید و منتقم خون همه شما خواهد بود.
وقتی این سطر های پایانی را نگارش میکنم بی گمان با خودم آن نوحه حاج محمود را زمزمه می کنم، کجایی بابا، شده نماز من شکسته کجایی بابا، شده قیام من نشسته، کجایی بابا بیا ببین تیمم به روی خاک صورتت، با دست بسته، ای بابا، حکایتی شده مویم ، ای بابا، شکستگیِ ابرویم، ای بابا، ببین کبوده بازویم، باشه، کوچه به کوچه رو نیزهها رفتی، خونهی ما نیومدی باشه، کنج تنور و طشت طلا رفتی، خونهی ما نیومدی، کجایی بابا، عزا گرفته دختر تو میخونه روضه، خودش برای خواهر تو ، تو بازارِ شام، دیدم که میفروشن یه گوشوارم رو با انگشترِ تو ….
خداوندا به حرمت دستان کوچک سه ساله امام حسین علیه نابودی ظالمان عالم ظهور منجی عالم بشریت را هر چه زودتر برسان. الهی آمین
