هویتی رنگارنگ در دل جنوب
به گزارش اختصاصی دریا اندیشه؛هر کس برای نخستین بار به هرمزگان سفر کند، پیش از آنکه مجذوب دریا و نخلستانها شود، چشمش به لباسهای رنگارنگ زنانی میافتد که با پوششهای سنتی در بازارها، محلههای قدیمی، اسکلهها و روستاهای ساحلی رفتوآمد میکنند. لباسهایی که با رنگهای شاد و نقشهای چشمنواز، بخشی از هویت فرهنگی جنوب ایران را به نمایش میگذارند و هنوز هم در زندگی روزمره بسیاری از مردم این استان جایگاه ویژهای دارند.
در دنیایی که مد و پوشاک صنعتی هر روز شکل تازهای به خود میگیرد، لباسهای محلی هرمزگان همچنان اصالت خود را حفظ کردهاند. این لباسها تنها پوششی برای بدن نیستند، بلکه روایتگر تاریخ، فرهنگ، هنر و سبک زندگی مردمانی هستند که قرنها در کنار آبهای خلیج فارس زندگی کردهاند و از طبیعت، دریا و ارتباط با سرزمینهای همسایه الهام گرفتهاند.
رنگ، مهمترین ویژگی لباسهای محلی هرمزگان است. قرمز، نارنجی، سبز، زرد، آبی، صورتی و بنفش در کنار هم ترکیبی میآفرینند که کمتر در پوشش دیگر نقاط کشور دیده میشود. این رنگها انعکاسی از روحیه شاد، امید به زندگی و سازگاری مردم جنوب با اقلیم گرم و آفتابی منطقه است. بسیاری از بانوان هرمزگانی معتقدند لباس باید شاد باشد تا روحیه خانواده نیز شاد بماند و به همین دلیل استفاده از رنگهای تیره در پوشش سنتی کمتر دیده میشود.
یکی از جلوههای زیبای این پوشش، هنر دوخت و تزئین آن است. گلابتوندوزی، خوسدوزی، زریدوزی، سکهدوزی و انواع هنرهای دستی روی پارچهها، لباس هرمزگانی را به اثری هنری تبدیل کرده است. هر لباس حاصل ساعتها کار دقیق و هنرمندانه است و گاهی آماده شدن یک دست لباس چندین هفته زمان میبرد. زنان هنرمند با دقت فراوان نخهای طلایی و نقرهای را روی پارچه میدوزند و طرحهایی خلق میکنند که ریشه در فرهنگ بومی این سرزمین دارد.
شلوارهای بندری نیز از شاخصترین بخشهای پوشش زنان هرمزگان هستند. این شلوارها با دمپای سوزندوزیشده و طرحهای ظریف، شهرت زیادی در سراسر کشور پیدا کردهاند و بسیاری از گردشگران آنها را به عنوان سوغات خریداری میکنند. پیراهنهای بلند و آزاد نیز علاوه بر زیبایی، برای آبوهوای گرم و مرطوب هرمزگان بسیار مناسب هستند و امکان فعالیت روزانه را برای زنان فراهم میکنند.
برقع یا نقاب سنتی نیز بخشی از فرهنگ پوشش زنان جنوب است که هنوز در برخی شهرها و روستاهای هرمزگان دیده میشود. این پوشش که شکلها و رنگهای مختلفی دارد، در گذشته بیشتر برای محافظت از صورت در برابر آفتاب و حفظ سنتهای محلی استفاده میشد و امروز بیشتر به عنوان نمادی فرهنگی شناخته میشود.
لباسهای محلی هرمزگان در مراسم عروسی، جشنهای سنتی، اعیاد مذهبی و آیینهای بومی جلوهای ویژه پیدا میکنند. زنان و دختران با پوشیدن لباسهای رنگارنگ و استفاده از زیورآلات محلی، فضای جشنها را به نمایشگاهی از هنر و فرهنگ جنوب تبدیل میکنند. این پوششها در کنار موسیقی بندری و رقصهای آیینی، تصویری ماندگار از فرهنگ هرمزگان را در ذهن گردشگران ثبت میکنند.
در سالهای اخیر، بسیاری از بانوان هنرمند هرمزگانی با راهاندازی کارگاههای خانگی به تولید لباسهای سنتی روی آوردهاند. این فعالیت علاوه بر حفظ هنرهای بومی، به اشتغال و درآمدزایی خانوادهها نیز کمک کرده است. سفارش لباسهای محلی برای جشنوارهها، مراسم فرهنگی و حتی استفاده روزمره، بازار این هنر را رونق بخشیده و باعث شده نسل جوان نیز بیش از گذشته به آن علاقه نشان دهد.
با وجود این، لباس محلی هرمزگان با چالشهایی نیز روبهرو است. افزایش قیمت پارچه و مواد اولیه، کاهش تعداد استادکاران قدیمی و گرایش بخشی از جوانان به پوششهای مدرن، از جمله عواملی است که میتواند این میراث فرهنگی را تهدید کند. بسیاری از هنرمندان معتقدند اگر آموزش هنرهای سنتی و حمایت از تولیدکنندگان محلی ادامه پیدا نکند، بخشی از این هویت فرهنگی در آینده کمرنگ خواهد شد.
کارشناسان فرهنگی بر این باورند که معرفی لباسهای محلی از طریق جشنوارهها، نمایشگاههای صنایع دستی، مدارس، دانشگاهها و رسانهها میتواند نقش مهمی در حفظ این میراث ارزشمند داشته باشد. همچنین توسعه گردشگری فرهنگی در هرمزگان فرصتی مناسب برای شناساندن این هنر به گردشگران داخلی و خارجی است.
لباسهای محلی هرمزگان تنها یادگاری از گذشته نیستند؛ آنها هنوز در کوچههای بندرعباس، قشم، میناب، جاسک، بندرلنگه و بسیاری از روستاهای استان نفس میکشند و بخشی از زندگی مردم هستند. این لباسها با رنگهای زنده و طرحهای چشمنواز خود، روایتگر تاریخی هستند که از دل دریا، تجارت، فرهنگ و هنر شکل گرفته است.
شاید به همین دلیل باشد که هر مسافری پس از ترک هرمزگان، علاوه بر تصویر ساحل و دریا، رنگ لباس زنان جنوبی را نیز با خود به یادگار میبرد؛ رنگهایی که هنوز زندهاند، هنوز میدرخشند
و همچنان هویت فرهنگی هرمزگان را به زیبایی روایت میکنند.
نویسنده: مریم عزیزی