از فلافل آبادان تا نان بندری حلوا ارده بندرلنگه

نوشته عبدالحسین‌اسدپور

عادات غذایی بخشی از فرهنگ یک جامعه هستند ؛ شاید هیچ گاه آنقدر که کباب بندرلنگه وحلوای ارده وحلوای مسقطی آن به دل غریبه ها نشسته وآن را به خاطر سپرده اند واز آن برای دوستانشان تعریف کرده اند که نمی شود از کنار آن عبور کرد ؛ قهوه یاچای کرک و….. بازار مساح که از بزرگترین بازار جهان بحساب خواهد امد وقلعه لشتان وآب انبارها وبرکه ها وخانه های سه طبقه وصید مروارید وده نوع ماهی نتوانسته باشد فرهنگ غنی وهویت بندرلنگه ها را معرفی کند .

این موضوع منکر نقش عناصر کالبدی نیست ، چرا که غذا ها وآداب رسوم‌زمان ودوره مصرف دارند اما ابنیه ماندگار ترند وآیندگان ما را بر اساس آنچه برجای می گذاریم خواهند شناخت ،اما در هر صورت جامعه ای خواهد توانست خودرا برای آیندگان ثبت کند که امروزش حرفی برای گفتن داشته باشد وبرای آنکه امروز جاذب جمعیت باشیم باید به علایق مسافران وگردشگران توجه کنیم؛ مثلا بعید است کسی به شیراز سفر کند وفالوده وبستنی آن را تجربه نکند و یا اصفهان رفته باشد وبریانی وگز آنرا؛ اما آنچه برای من مهم می نمود ودوست داشتم همگی بیشتر به آن فکر کنیم این است که بندرلنگه ها برخلاف بسیاری از شهرهای دیگر کشور ؛ دارای فرهنگ غذائی بسیار غنی ومتنوعند که اتفاقا غیر بومی ها ومسافرین خیلی از این غذاها را می پسند ند.

مشابه این ماجرا در شهر بندرلنگه ؛ شاید نان رگاگ تفنون وبتنور شلشلو ؛ نان باروتی وچمچمو ؛ باشد ؛غذائی که ده ها سال است در بندرلنگه رواج داشته که پایش به شهر های دیگر باز شده وبخوبی توانسته است خودرا در دل بندرلنگه ها جاکند وبه دلیل همین استقبال نیز ؛ به سرعت تعداد مغازه هایش در حال گسترش است ؛ مغازه دارها خودشان در سروغذاومخلفاتش تنوع ایجاد کرده اند وهربار چیزتازه ای به آن اضافه می کنند، به ذهنم رسید که چه می شد اگر همانند آش شیرازی وکله پاچه ؛ که عموما بعنوان صبحانه سرو می شود ما بندرلنگه هامغازه های داشتیم که تفتون ؛ بتنوروشلشلو ؛ نان باروتی؛ وچمچمو ؛وبالاتوه و…با سس مهیاوه سرومی کردند، اما آنچه معمولا فراموش می شود این است که برای ثبت این غذا ها به نام بندرلنگه ؛ اول بایستی خودمان به آن وابستگی داشته باشیم واز آن اسقبال کنیم وسپس آنرا به دیگران پبشنهاد کنیم.

بی شک ، راسته ها ومحورهابهترین معرف یک کالا هستند ؛ تمرکز ؛ تنوع ؛ رقابت سالم ؛ایجاد فضای؛ عمومی مفرح ؛ دادن حق انتخاب ، به مشتری و،،، همگی از برتری های یک راسته نسبت به مغازه های پراکنده است ؛ بازارهای قدیمی ایران ؛ نمونه بارز تفکیک اصناف از یکدیگر وهمچنین ، جمع نمودن هم صنفیهادر کنار یکدیگر است ، اگر نگاهی به شهر بندرلنگه نشان می دهدکه خیابانهای متعددی از جمله خیابان امام (ره) پارک کوثروبلوارمعلم وپارک دانشجو،، شاید گزینه های خوبی برای ایجاد چنین راسته هائی باشند.