شهرستان ها
چه شد که چراغ ورزش هرمز کم‌فروغ شد؛
از روزهای طلایی شطرنج و فوتبال تا افول استعدادها
۱۰ آبان ۱۴۰۵
۱۰ دقیقه مطالعه
۸ بازدید
جزیره هرمز تنها یک نقطه بر نقشه جغرافیایی هرمزگان نیست، هرمز در عرصه ورزش استان نیز نقطه‌ای درخشان، اثرگذار و تعیین‌کننده بود.
به گزارش اختصاصی دریای اندیشه از جزیره هرمز؛جزیره‌ای کوچک با مردمانی بزرگ، جوانانی پرشور و استعدادهایی که اگر فرصت ظهور می‌یافتند، می‌توانستند نام هرمز را در میدان‌های بزرگ‌تر ورزش کشور طنین‌انداز کنند.آن روزها، سخن از ورزش هرمز که به میان می‌آمد، نام رشته‌های مختلف در کنار نام مردان و زنانی قرار می‌گرفت که با کمترین امکانات، اما با بیشترین انگیزه، برای سربلندی زادگاهشان تلاش می نمودند. از شطرنج و فوتبال گرفته تا فوتسال، والیبال، هندبال بانوان، بازی‌های بومی و محلی و پرورش اندام؛ هر گوشه‌ای از این جزیره قصه‌ای برای گفتن داشت و هر رشته، قهرمانی برای معرفی به استان .امروز اما پرسشی تلخ در برابر ماست؛ پرسشی که نه‌فقط مدیران ورزش، بلکه همه دلسوزان هرمز باید به آن پاسخ دهند:چه شد جزیره‌ای که روزگاری در بسیاری از رشته‌ها حرفی برای گفتن داشت، امروز برای بازگشت به جایگاه گذشته خود با چنین دشواری‌هایی روبه‌روست؟آیا استعدادهای هرمز یک‌شبه ناپدید شدند؟آیا نسل جوان این جزیره دیگر توانایی رقابت ندارد؟آیا شور و اشتیاق ورزش در دل جوانان هرمزی خاموش شده است؟نه! باور من این است که استعداد از بین نرفته؛ آنچه کم‌رنگ شده، زمینه شکوفایی استعدادها، استمرار حمایت‌ها، انسجام مدیریتی و شاید از همه مهم‌تر، امید به دیده‌شدن و پیشرفت است.ورزش هرمز را نباید با چند نتیجه مسابقه یا تعداد جام‌های موجود در ویترین باشگاه‌ها سنجید. ورزش هرمز، بخشی از هویت اجتماعی این جزیره است؛ هویتی که در سال‌های گذشته با تلاش ورزشکاران، مربیان، پیشکسوتان و مدیرانی شکل گرفت که نام هرمز را از محدوده جغرافیایی آن فراتر بردند.
شطرنج هرمز؛ خانه‌ای که در آن فکر، رقابت و افتخار به هم می‌رسیدندخانه شطرنج ما برکه ایی بود در پارک بغل اداره ورزش و مجموعه ورزش شهید غلامزاده بود ،که با بارندگی تمام خانه شطرنج ما را هم آب برد ،از ساعت های روسی هئیت تا دفاتر این هیئت و در همان حال میان رشته‌هایی که روزگاری نام هرمز را در ورزش استان مطرح می‌کردند، شطرنج جایگاهی ویژه داشت.تا جایی که توانست با درخشش چهره‌هایی همچون خلیل ذاکری، غلام رحیمیان و نمکپور و مرحوم حسین دریایی آفتابی در کنار مدیریت مهندس زرنگاری در رأس هیئت شطرنج، بخشی از خاطرات ارزشمند ورزش این جزیره را در استان با کسب مقام سوم تیمی تیم استقلال شطرنج هرمز مکان سومی استان را به ارمغان بیاورد.خاطراتی که باید ثبت شوند تا نسل امروز بداند هرمز تنها در رشته‌های پرتحرک و میدانی صاحب استعداد نبوده، بلکه در رشته‌ای فکری همچون شطرنج نیز توانایی پرورش نیروهای شایسته را داشته است.شطرنج، ورزش صبر، محاسبه، آینده‌نگری و تصمیم‌گیری است. رشد چنین رشته‌ای در جزیره‌ای با امکانات محدود، خود نشان‌دهنده ظرفیت انسانی و فرهنگی مردمان آن است.افتخارات گذشته زمانی ارزش واقعی خود را نشان می‌دهند که به پلی برای موفقیت‌های آینده تبدیل شوندوگرنه خاطره قهرمانی‌ها، هرچند شیرین، نمی‌تواند به‌تنهایی آینده ورزش را تضمین کند.بازی‌های بومی و محلی؛ جایی که هویت هرمز به میدان رقابت می‌آمد.ورزش هرمز تنها در رشته‌های رسمی خلاصه نمی‌شد. بازی‌های بومی و محلی نیز بخشی از سرمایه فرهنگی و ورزشی جزیره بودند؛ رشته‌هایی که ریشه در زندگی مردم، سنت‌های محلی، توان جسمانی و روحیه جمعی آنان داشتند.اگر این روایت با اسناد و شواهد آن دوره تأیید شود، باید آن را نمونه‌ایاز آسیبی دانست که اختلافات مدیریتی می‌تواند به فرصت‌های ورزشی یک منطقه وارد کند.البته امروز هدف، زنده‌کردن اختلافات قدیمی یا متهم‌کردن اشخاص نیست؛ هدف آن است که از تجربه‌های گذشته درس بگیریم.هیچ ورزشکاری نباید قربانی اختلاف مدیران شود و هیچ استعدادی نباید به دلیل رقابت‌های اداری از حق حضور در میدان محروم بماند.بازی‌های بومی و محلی برای هرمز فقط یک رشته ورزشی نیستند؛ این بازی‌ها بخشی از حافظه تاریخی جزیره‌اند.احیای آن‌ها می‌تواند هم‌زمان به حفظ سنت‌ها، تقویت نشاط اجتماعی و معرفی فرهنگ هرمز به دیگر نقاط کشور کمک کند.فوتبال هرمزاز نخل و هدف و استقلال و‌پیروزی تا روزهایی که نام جزیره لرزه بر اندام حریفان می‌انداخت.بر فوتبال و فوتسال در هرمز فقط یک بازی نبوده قرارگاهی برای دوستی، رقابت، شور جوانی و تعلق به محله و جزیره بود. زمین فوتبال، جایی بود که نوجوانان رؤیاهایشان را دنبال می‌کردند، خانواده‌ها برای تشویق فرزندانشان گرد هم می‌آمدند و نام تیم‌ها به بخشی از خاطرات جمعی مردم تبدیل می‌شد.هدف وحدت،استقلال،پیروزی تنگه ،فانوس نام‌هایی هستند که در روایت فوتبال هرمز جای خود را دارند؛ نام‌هایی که برای بسیاری از علاقه‌مندان، یادآور روزهایی از رقابت، تلا
شطرنج هرمز؛ خانه‌ای که در آن فکر، رقابت و افتخار به هم می‌رسیدندخانه شطرنج ما برکه ایی بود در پارک بغل اداره ورزش و مجموعه ورزش شهید غلامزاده بود ،که با بارندگی تمام خانه شطرنج ما را هم آب برد ،از ساعت های روسی هئیت تا دفاتر این هیئت و در همان حال میان رشته‌هایی که روزگاری نام هرمز را در ورزش استان مطرح می‌کردند، شطرنج جایگاهی ویژه داشت.تا جایی که توانست با درخشش چهره‌هایی همچون خلیل ذاکری، غلام رحیمیان و نمکپور و مرحوم حسین دریایی آفتابی در کنار مدیریت مهندس زرنگاری در رأس هیئت شطرنج، بخشی از خاطرات ارزشمند ورزش این جزیره را در استان با کسب مقام سوم تیمی تیم استقلال شطرنج هرمز مکان سومی استان را به ارمغان بیاورد.خاطراتی که باید ثبت شوند تا نسل امروز بداند هرمز تنها در رشته‌های پرتحرک و میدانی صاحب استعداد نبوده، بلکه در رشته‌ای فکری همچون شطرنج نیز توانایی پرورش نیروهای شایسته را داشته است.شطرنج، ورزش صبر، محاسبه، آینده‌نگری و تصمیم‌گیری است. رشد چنین رشته‌ای در جزیره‌ای با امکانات محدود، خود نشان‌دهنده ظرفیت انسانی و فرهنگی مردمان آن است.افتخارات گذشته زمانی ارزش واقعی خود را نشان می‌دهند که به پلی برای موفقیت‌های آینده تبدیل شوندوگرنه خاطره قهرمانی‌ها، هرچند شیرین، نمی‌تواند به‌تنهایی آینده ورزش را تضمین کند.بازی‌های بومی و محلی؛ جایی که هویت هرمز به میدان رقابت می‌آمد.ورزش هرمز تنها در رشته‌های رسمی خلاصه نمی‌شد. بازی‌های بومی و محلی نیز بخشی از سرمایه فرهنگی و ورزشی جزیره بودند؛ رشته‌هایی که ریشه در زندگی مردم، سنت‌های محلی، توان جسمانی و روحیه جمعی آنان داشتند.اگر این روایت با اسناد و شواهد آن دوره تأیید شود، باید آن را نمونه‌ایاز آسیبی دانست که اختلافات مدیریتی می‌تواند به فرصت‌های ورزشی یک منطقه وارد کند.البته امروز هدف، زنده‌کردن اختلافات قدیمی یا متهم‌کردن اشخاص نیست؛ هدف آن است که از تجربه‌های گذشته درس بگیریم.هیچ ورزشکاری نباید قربانی اختلاف مدیران شود و هیچ استعدادی نباید به دلیل رقابت‌های اداری از حق حضور در میدان محروم بماند.بازی‌های بومی و محلی برای هرمز فقط یک رشته ورزشی نیستند؛ این بازی‌ها بخشی از حافظه تاریخی جزیره‌اند.احیای آن‌ها می‌تواند هم‌زمان به حفظ سنت‌ها، تقویت نشاط اجتماعی و معرفی فرهنگ هرمز به دیگر نقاط کشور کمک کند.فوتبال هرمزاز نخل و هدف و استقلال و‌پیروزی تا روزهایی که نام جزیره لرزه بر اندام حریفان می‌انداخت.بر فوتبال و فوتسال در هرمز فقط یک بازی نبوده قرارگاهی برای دوستی، رقابت، شور جوانی و تعلق به محله و جزیره بود. زمین فوتبال، جایی بود که نوجوانان رؤیاهایشان را دنبال می‌کردند، خانواده‌ها برای تشویق فرزندانشان گرد هم می‌آمدند و نام تیم‌ها به بخشی از خاطرات جمعی مردم تبدیل می‌شد.هدف وحدت،استقلال،پیروزی تنگه ،فانوس نام‌هایی هستند که در روایت فوتبال هرمز جای خود را دارند؛ نام‌هایی که برای بسیاری از علاقه‌مندان، یادآور روزهایی از رقابت، تلا
ش و هیجان‌اند.اما فوتبال جزیره همیشه هم درآرامش نبوده است.حاشیه‌ها، اختلافات و دشواری‌های مدیریتی نیز بخشی از روایت آن بوده‌اند؛ مسائلی که گاه بیش از خود فوتبال، ذهن و انرژی فعالان این رشته را به خود مشغول کرده‌اند.در زبان کنایه‌آمیز فوتبال‌دوستان هرمزی، روزگاری شرایط به‌گونه‌ای توصیف می‌شد که گویی هیئت فوتبال استان در توکنوک گرفتار شده و خود فوتبال هرمز در «کنوک» نشسته است؛ تعبیری که شاید برای کسانی که آن روزها را به خاطر دارند، معنایی فراتر از یک شوخی محلی داشته باشد.اما امروز باید از خود بپرسیم: آیا ادامه‌دادن این گلایه‌ها به‌تنهایی می‌تواند فوتبال هرمز را نجات دهد؟پاسخ روشن است: خیر.ما باید از خاطرات و انتقادها عبور کنیم و به سراغ راه‌حل برویم. فوتبال هرمز برای بازگشت به روزهای پرشور خود، بیش از هر چیز به مدیریت پاسخ‌گو، برنامه‌ریزی مستمر، توجه به رده‌های پایه و ارتباط سازنده میان باشگاه‌ها، مربیان و خانواده‌ها نیاز دارد.نباید فراموش کرد که موفقیت فوتبال یک جزیره صرفاً به داشتن چند بازیکن توانمند وابسته نیست. پشت هر تیم موفق، مجموعه‌ای از عوامل قرار دارد: مربی آموزش‌دیده، زمین مناسب، برنامه تمرینی، مدیریت مالی، مسابقات منظم و پشتیبانی خانواده‌ها.امروز باید به‌جای آنکه تنها از افتخارات گذشته سخن بگوییم، برای بازگشت شور و نشاط به زمینهای فوتبال هرمز برنامه داشته باشیم.فوتبال هرمز به مدیرانی نیاز دارد که به‌جای مدیریت از پشت میز، در کنار زمین حضور داشته باشند؛ مربیانی که برای آینده بازیکن برنامه داشته باشند؛ و مسئولانی که موفقیت را نه در شعار، بلکه در رشد واقعی فوتبال پایه جست‌وجو کنند.
فوتسال هرمز قهرمانی‌هایی که نباید به خاطره تبدیل شونداگر فوتبال هرمز قصه‌ای پرفرازونشیب دارد، فوتسال جزیره نیز فصل‌های درخشانی در حافظه ورزش‌دوستان آن ثبت کرده است.تیم‌ها و بازیکنان هرمزی در دوره‌هایی توانسته‌اند با رقبای قدرتمند و مدعی استان رقابت کنند و عرصه را بر آنان تنگ سازند.حضور چند بازیکن شایسته هرمزی در جمع نمایندگان فوتسال استان نیز از ظرفیت‌هایی حکایت داشت که می‌توانست با برنامه‌ریزی درست، استمرار پیدا کند.فوتسال به دلیل نیاز به فضای محدودتر، قابلیت بالایی برای توسعه در مناطق کوچک دارد. این رشته می‌تواند راهی برای شناسایی استعدادهای نوجوان، آماده‌سازی بازیکنان برای فوتبال و ایجاد فرصت رقابت برای جوانانی باشد که امکان حضور در ساختارهای بزرگ‌تر را ندارند.
والیبال هرمز؛ ستاره‌ای که از افق جزیره سر برآورددر میان رشته‌های ورزشی هرمز، والیبال نیز داستانی شنیدنی دارد؛ داستان رشته‌ای که توانست از محدوده امکانات یک جزیره فراتر برود و در سطحی گسترده‌تر مطرح شود.والیبال هرمز را می‌توان به ستاره‌ای تشبیه کرد که از دل محدودیت‌ها سر برآورد و برای رسیدن به افق‌های بلندتر تلاش کرد.یکی از خاطرات مهم این رشته، میزبانی مسابقات والیبال شرق کشور در سال ۱۳۷۹ بود؛رویدادی که بنا بر روایت‌های موجود، در دوره دبیری حاج فریدون الهامی در هیئت والیبال استان، با تلاش و پیگیری‌های انجام‌شده برای هرمز به دست آمد.این میزبانی را نباید تنها یک اتفاق ورزشی دانست. میزبانی مسابقات، نشانه‌ای از ظرفیت سازمان‌دهی، آمادگی میدانی و توانایی یک منطقه برای پذیرایی از ورزشکاران و تیم‌های مهمان است.برای جزیره‌ای مانند هرمز، چنین تجربه‌ای می‌توانست فرصتی ارزشمند برای معرفی توانایی‌های ورزشی و ایجاد انگیزه در میان جوانان باشد.هرمز می‌تواند دوباره در والیبال حرفی برای گفتن داشته باشد؛ به شرط آنکه تمرین، آموزش، رقابت و حمایت در کنار هم قرار گیرند.نباید از یاد ببریم که استعداد ورزشی، اگر با برنامه همراه نشود، به‌تدریج فرصت شکوفایی خود را از دست می‌دهد.از هندبال تا پرورش اندام، ظرفیت‌هایی که نباید نادیده گرفته شوندیکی از بخش‌های ارزشمند تاریخ ورزش هرمز، حضور بانوان مستعد در رشته‌های مختلف است؛ حضوری که نشان می‌دهد ظرفیت ورزشی جزیره به مردان و رشته‌های پرطرفدار محدود نبوده است.میزبانی مسابقات هندبال بانوان استان هرمزگان در هرمز، بنا بر روایت‌های موجود، از جمله اتفاقاتی بود که توانایی و شایستگی بانوان ورزشکار جزیره را به نمایش گذاشت.همچنین موفقیت سرکار خانم فضه نمکپور در رشته پرورش اندام بانوان و کسب مقام نخست، از افتخاراتی است که می‌تواند برای نسل جوان الهام‌بخش باشد.این موفقیت‌ها یک پیام روشن دارند: زنان هرمز نیز در صورت برخورداری از فرصت، امکانات و حمایت مناسب، می‌توانند در عرصه ورزش بدرخشند.بااین‌حال، توسعه ورزش بانوان نباید به چند موفقیت فردی یا برگزاری مقطعی مسابقات محدود شود.ورزش بانوان برای رشد پایدار به امکانات تمرینی مناسب، مربیان متخصص، برنامه‌های استعدادیابی، فضای ورزشی متناسب با نیازهای آنان و حمایت خانواده‌ها و نهادهای مسئول نیاز دارد.اگر بان
فوتسال هرمز قهرمانی‌هایی که نباید به خاطره تبدیل شونداگر فوتبال هرمز قصه‌ای پرفرازونشیب دارد، فوتسال جزیره نیز فصل‌های درخشانی در حافظه ورزش‌دوستان آن ثبت کرده است.تیم‌ها و بازیکنان هرمزی در دوره‌هایی توانسته‌اند با رقبای قدرتمند و مدعی استان رقابت کنند و عرصه را بر آنان تنگ سازند.حضور چند بازیکن شایسته هرمزی در جمع نمایندگان فوتسال استان نیز از ظرفیت‌هایی حکایت داشت که می‌توانست با برنامه‌ریزی درست، استمرار پیدا کند.فوتسال به دلیل نیاز به فضای محدودتر، قابلیت بالایی برای توسعه در مناطق کوچک دارد. این رشته می‌تواند راهی برای شناسایی استعدادهای نوجوان، آماده‌سازی بازیکنان برای فوتبال و ایجاد فرصت رقابت برای جوانانی باشد که امکان حضور در ساختارهای بزرگ‌تر را ندارند.
والیبال هرمز؛ ستاره‌ای که از افق جزیره سر برآورددر میان رشته‌های ورزشی هرمز، والیبال نیز داستانی شنیدنی دارد؛ داستان رشته‌ای که توانست از محدوده امکانات یک جزیره فراتر برود و در سطحی گسترده‌تر مطرح شود.والیبال هرمز را می‌توان به ستاره‌ای تشبیه کرد که از دل محدودیت‌ها سر برآورد و برای رسیدن به افق‌های بلندتر تلاش کرد.یکی از خاطرات مهم این رشته، میزبانی مسابقات والیبال شرق کشور در سال ۱۳۷۹ بود؛رویدادی که بنا بر روایت‌های موجود، در دوره دبیری حاج فریدون الهامی در هیئت والیبال استان، با تلاش و پیگیری‌های انجام‌شده برای هرمز به دست آمد.این میزبانی را نباید تنها یک اتفاق ورزشی دانست. میزبانی مسابقات، نشانه‌ای از ظرفیت سازمان‌دهی، آمادگی میدانی و توانایی یک منطقه برای پذیرایی از ورزشکاران و تیم‌های مهمان است.برای جزیره‌ای مانند هرمز، چنین تجربه‌ای می‌توانست فرصتی ارزشمند برای معرفی توانایی‌های ورزشی و ایجاد انگیزه در میان جوانان باشد.هرمز می‌تواند دوباره در والیبال حرفی برای گفتن داشته باشد؛ به شرط آنکه تمرین، آموزش، رقابت و حمایت در کنار هم قرار گیرند.نباید از یاد ببریم که استعداد ورزشی، اگر با برنامه همراه نشود، به‌تدریج فرصت شکوفایی خود را از دست می‌دهد.از هندبال تا پرورش اندام، ظرفیت‌هایی که نباید نادیده گرفته شوندیکی از بخش‌های ارزشمند تاریخ ورزش هرمز، حضور بانوان مستعد در رشته‌های مختلف است؛ حضوری که نشان می‌دهد ظرفیت ورزشی جزیره به مردان و رشته‌های پرطرفدار محدود نبوده است.میزبانی مسابقات هندبال بانوان استان هرمزگان در هرمز، بنا بر روایت‌های موجود، از جمله اتفاقاتی بود که توانایی و شایستگی بانوان ورزشکار جزیره را به نمایش گذاشت.همچنین موفقیت سرکار خانم فضه نمکپور در رشته پرورش اندام بانوان و کسب مقام نخست، از افتخاراتی است که می‌تواند برای نسل جوان الهام‌بخش باشد.این موفقیت‌ها یک پیام روشن دارند: زنان هرمز نیز در صورت برخورداری از فرصت، امکانات و حمایت مناسب، می‌توانند در عرصه ورزش بدرخشند.بااین‌حال، توسعه ورزش بانوان نباید به چند موفقیت فردی یا برگزاری مقطعی مسابقات محدود شود.ورزش بانوان برای رشد پایدار به امکانات تمرینی مناسب، مربیان متخصص، برنامه‌های استعدادیابی، فضای ورزشی متناسب با نیازهای آنان و حمایت خانواده‌ها و نهادهای مسئول نیاز دارد.اگر بان
وان ورزشکار جزیره بتوانند بدون دغدغه‌های غیرضروری تمرین کنند، در مسابقات شرکت کنند و مسیر پیشرفت خود را بشناسند، موفقیت‌های گذشته می‌تواند به آغاز فصلی تازه تبدیل شود.ورزش بانوان، بخش جدایی‌ناپذیر آینده ورزش هرمز است؛ نه حاشیه‌ای بر تاریخ آن.
گسست میان نسل طلایی و نسل تازه هر ورزشی برای استمرار موفقیت به انتقال تجربه نیاز دارد.اگر قهرمانان و مربیان نسل گذشته از ساختار آموزش و پرورش استعدادها کنار بروند و برنامه‌ای برای انتقال تجربه آنان به نسل جدید وجود نداشته باشد، بخشی از سرمایه انسانی ورزش به‌تدریج از دسترس خارج می‌شود،هرمز به تاریخ خود افتخار می‌کند، اما نباید در گذشته متوقف بماند.باید از پیشکسوتان خواست تا خاطرات، تجربیات فنی و شیوه‌های موفق گذشته را ثبت کنند و در کنار مربیان جوان قرار گیرند.پیشکسوتان تنها برای حضور در مراسم تقدیر نیستند؛ آنان می‌توانند بخشی از راه‌حل امروز باشند.
هرمز؛ جزیره‌ای کوچک با مسئولیتی بزرگدر تمام این بحث‌ها نباید یک واقعیت مهم را فراموش کنیم: هرمز برای مردم ایران تنها یک جزیره نیست.نام این جزیره با خلیج فارس، تاریخ دریانوردی، فرهنگ جنوب و جایگاه راهبردی تنگه هرمز پیوند خورده است. نام هرمز در عرصه‌های گوناگون، از جمله در روایت‌های مربوط به دفاع از میهن و یادبود شهدا، جایگاهی ویژه دارد.این جزیره با جمعیت محدود و شرایط جغرافیایی خاص خود، بارها توانسته توجه مردم ایران را به خود جلب کند.اما همین جایگاه، مسئولیت ما را سنگین‌تر می‌کند.اگر از هویت هرمز سخن می‌گوییم، باید برای رشد جوانان آن نیز تلاش کنیم.اگر از فداکاری شهدا یاد می‌کنیم، باید برای ساختن آینده‌ای بهتر برای نسل جوان قدم برداریم.اگر به نام هرمز افتخار می‌کنیم، باید زمینهای فراهم کنیم تا جوان هرمزی بتواند با افتخار از زادگاه خود سخن بگوید؛ نه اینکه برای رسیدن به ابتدایی‌ترین فرصت‌های ورزشی، ناچار باشد با دشواری‌های فراوان روبه‌رو شود.افتخار به هرمز تنها با بازگویی گذشته معنا پیدا نمی‌کند. این افتخار زمانی کامل می‌شود که فرزندان امروز جزیره نیز فرصت ساختن افتخارات تازه را داشته باشند.ورزش می‌تواند یکی از مهم‌ترین مسیرهای رسیدن به این هدف باشد؛ مسیری برای تقویت سلامت، افزایش نشاط اجتماعی، پرورش نظم و مسئولیت‌پذیری و ایجاد فرصت‌های تازه برای جوانان.
گسست میان نسل طلایی و نسل تازه هر ورزشی برای استمرار موفقیت به انتقال تجربه نیاز دارد.اگر قهرمانان و مربیان نسل گذشته از ساختار آموزش و پرورش استعدادها کنار بروند و برنامه‌ای برای انتقال تجربه آنان به نسل جدید وجود نداشته باشد، بخشی از سرمایه انسانی ورزش به‌تدریج از دسترس خارج می‌شود،هرمز به تاریخ خود افتخار می‌کند، اما نباید در گذشته متوقف بماند.باید از پیشکسوتان خواست تا خاطرات، تجربیات فنی و شیوه‌های موفق گذشته را ثبت کنند و در کنار مربیان جوان قرار گیرند.پیشکسوتان تنها برای حضور در مراسم تقدیر نیستند؛ آنان می‌توانند بخشی از راه‌حل امروز باشند.
هرمز؛ جزیره‌ای کوچک با مسئولیتی بزرگدر تمام این بحث‌ها نباید یک واقعیت مهم را فراموش کنیم: هرمز برای مردم ایران تنها یک جزیره نیست.نام این جزیره با خلیج فارس، تاریخ دریانوردی، فرهنگ جنوب و جایگاه راهبردی تنگه هرمز پیوند خورده است. نام هرمز در عرصه‌های گوناگون، از جمله در روایت‌های مربوط به دفاع از میهن و یادبود شهدا، جایگاهی ویژه دارد.این جزیره با جمعیت محدود و شرایط جغرافیایی خاص خود، بارها توانسته توجه مردم ایران را به خود جلب کند.اما همین جایگاه، مسئولیت ما را سنگین‌تر می‌کند.اگر از هویت هرمز سخن می‌گوییم، باید برای رشد جوانان آن نیز تلاش کنیم.اگر از فداکاری شهدا یاد می‌کنیم، باید برای ساختن آینده‌ای بهتر برای نسل جوان قدم برداریم.اگر به نام هرمز افتخار می‌کنیم، باید زمینهای فراهم کنیم تا جوان هرمزی بتواند با افتخار از زادگاه خود سخن بگوید؛ نه اینکه برای رسیدن به ابتدایی‌ترین فرصت‌های ورزشی، ناچار باشد با دشواری‌های فراوان روبه‌رو شود.افتخار به هرمز تنها با بازگویی گذشته معنا پیدا نمی‌کند. این افتخار زمانی کامل می‌شود که فرزندان امروز جزیره نیز فرصت ساختن افتخارات تازه را داشته باشند.ورزش می‌تواند یکی از مهم‌ترین مسیرهای رسیدن به این هدف باشد؛ مسیری برای تقویت سلامت، افزایش نشاط اجتماعی، پرورش نظم و مسئولیت‌پذیری و ایجاد فرصت‌های تازه برای جوانان.
