شاهد مرگ آرام رسانه‌های محلی هستیم

گاهی مرگ با صدای آژیر یا خاموشی چراغ‌ها آغاز نمی‌شود؛ بلکه در سکوت، در لابه‌لای صفحات سفیدِ روزنامه‌هایی که دیگر جوهر ندارند و کاغذی برای چاپ نیست، رخ می‌دهد. امروز مطبوعات کاغذی استان هرمزگان، در میان بحران‌های اقتصادی و شرایط حساس منطقه، با آزمون مرگ و زندگی روبرو هستند. رسانه‌هایی که سال‌ها حافظه‌ی تاریخی و صدای مردم مرزنشین این خطه بوده‌اند، اکنون زیر فشار کمرشکن هزینه‌های چاپ و توزیع، به مرز فرسودگی رسیده‌اند. واقعیت تلخ این است که هرمزگان فاقد چاپخانه است و وابستگی به تهران وسایر استانهای همجوار به دلیل مسافت و هزینه‌های حمل‌ونقل، روزنامه‌ها را از دست مخاطب و از چرخه سودآوری خارج کرده است. در حالی که انتظار می‌رفت در این شرایط حساس، وزارت ارشاد با حمایت‌های مالی و یارانه‌ی کاغذ، ستون‌های آگاهی را حفظ کند، اما بیش از یک سال است که هیچ حمایتی به حساب رسانه‌های این استان واریز نشده است.واین خود جای سوال دارد ؟!گرچه بحران تنها در هزینه‌ها نیست؛ بلکه در «سیاست‌های محدودکننده» نیز ریشه دارد. از یک سو، سخت‌گیری در تعداد صفحات نشریات، اجازه نمی‌دهد روزنامه‌ها با کمترین هزینه، خود را حفظ کنندو از سوی دیگر، سیاست‌های جدید اداره کل ارشاد در مدیریت آگهی‌ها، مانند عبور از «هفت‌خان رستم» است. محدود کردن دریافت آگهی‌ها از شهرستان‌ها و الزام آن‌ها به ارسال از مرکز استان، نه تنها باعث دور‌گردان اداری شده، بلکه نماینده‌های روزنامه‌ها در شهرستان‌ها را از منابع درآمدی خود محروم کرده است واین خود کاستی بزرگی هست که دامن گیر نمابنده شهرستانها شده باید دراین مورد فکری شود که چرا نمایندگان شهرستان را محروم کرده اندوحال اگر می‌خواهیم از مرگ تدریجی مطبوعات جلوگیری کنیم، باید از این مرکزگرایی اداری فاصله گرفت و اجازه داد جریان اقتصادی رسانه‌ها در همان سطح محلی حفظ شود. مطبوعات هرمزگان نیاز به معجزه ندارند؛ آن‌ها تنها به «حق زندگی» و «حمایتِ عملی» نیازدارند اجازه ندهید صدای مردم مرزنشین، در سکوتِ کاغذ و مرکب خاموش شود!