ملیحه قاسمی گوربندی🖋️
به گزارش دریای اندیشه، تصویر یک شام خانوادگی در سال ۲۰۲۴ با صحنههای دهههای گذشته تفاوت بنیادین دارد. در گذشته، سکوت میز شام یا گاه بحثهای پرشور درباره اتفاقات روز، پیوند میان اعضا بود؛ اما امروز، اغلب با سکوتی دیجیتال مواجه هستیم؛ سکوتی که در آن هر عضو خانواده، با نگاهی خیره به صفحهی درخشان گوشی هوشمند، در قلمرویی دیگر غرق است. این تصویر، تنها یک تضاد ساده نیست، بلکه نمادی از یک گسست بزرگتر است: شکاف عمیق میان شیوه تربیت نسلهای پیشین و واقعیتهای زندگی نسل آلفا و اواخر نسل زد. ما در دورانی زندگی میکنیم که ابزارهای تربیت کهن، در برابر سیل عظیم اطلاعات و تغییرات رفتاری، کارایی خود را از دست دادهاند.
برای درک چالش تربیت، اول باید بدانیم با چه انسانی روبهرو هستیم. برخلاف نسلهای قبلی که تکنولوژی را به عنوان یک ابزار یا اضافه بر زندگی میپذیرفتند، نسل آلفا (متولدین پس از سال ۲۰۱۰) بومی دیجیتال هستند. برای آنها، مرزی میان واقعیت فیزیکی و واقعیت مجازی وجود ندارد. هویت آنها در فضای مجازی، در همان اندازه با هویت دنیای واقعیشان گره خورده است.
از منظر روانشناختی، این پیوند مستمر با نمایشگرها، ساختار مغزی و تمرکز آنها را به شکلی متفاوت شکل داده است. این نسل به سرعت، با محرکهای بصری و لحظهای بزرگ شده است؛ امری که باعث میشود تحمل “کندی” یا “تکرار” در فرآیند یادگیری سنتی را بسیار دشوار ببیند. در واقع، ما با نسلی روبرو هستیم که “زمان” را نه بر اساس ساعت، بلکه بر اساس سرعتِ اسکرول کردن در شبکههای اجتماعی میسنجد.
بزرگترین چالش والدین امروز، مدیریت این “بیمرزی” است. در گذشته، خانه یک پناهگاه امن در برابر نفوذ ایدهها و ارزشهای بیگانه بود، اما امروز، اتاق خواب کودک، دروازهای باز به سوی تمام جهان است. این مسئله دو لبه دارد: از یک سو، دسترسی بینظیر به دانش، و از سوی دیگر، مواجهه ناخواسته با مفاهیم پیچیده، خشونت، و استانداردهای زیباییشناسی غیرواقعی که در رسانههای اجتماعی ترویج میشود.
یکی از جدیترین پیامدهای این وضعیت، بروز پدیده مقایسه اجتماعی مداوم است. کودکان و نوجوانان امروز، زندگی خود را با نسخههای فیلترشده و بینقص دیگران مقایسه میکنند. این امر، ریشه در اضطرابهای جدیدی دارد که در دهههای گذشته کمتر دیده میشد؛ اضطرابی از نوع ترس از عقب ماندن از قافلهیا احساس بیارزشی ناشی از عدم دریافتِ لایک و تأیید اجتماعی در فضای مجازی. والدین، که خود گاهی در این دام گرفتار میشوند، اکنون باید نقش نگهبان مرزهای ذهنی را ایفا کنند، بدون آنکه به یک پلیس دیجیتال تبدیل شوند.
