به گزارش روزنامه دریای اندیشه، این روزها در حالی که پشه آئدس و تب دنگی در حال تبدیل شدن به بحرانی تمام عیار در کشور است و حتی خود را به مرزهای شمال غربی نیز رسانده است اما در مرکز استانی که پشه آئدس و تب دنگی برای نخستین بار شناسایی شده است انگار نه انگار که خبری از این پشه وجود داشته است و هیچ گونه تلاش خاصی برای بهبود محیط شهری دیده نمیشود و هنوز که هنوز است با با وجود اینکه بیش از ۲ سال از مشاهده پشه آئدس در استان میگذرد اما هنوز آب و گنداب در خیابانها رها است و خیابانها حتی در نقاط بالاشهر پر از کَل و گودالهای آبگیری است که بهترین محل برای رشد و تکثیر پشه آئدس است و هر روز هم با تلاشهای شبانه روزی ادارات مختلف به تعداد گودالهای شهر اضافه میشود
در این شرایط باید این سوال را از خودمان بپرسیم که این شهر زیستگاه مردم شهر است یا زیستگاهی مطلوب برای آئدس چرا که به قول قدیمیها " آئدس در این شهر نزده میرقصد" – بندرعباس اصلا نیازی به باران برای بحرانی شدن این پشه ندارد بلکه هم روی پوست شهر و هم زیر پوست شهر فراوان است از چالشهای بهداشتی که روز به روز در حال گسترش است و احتمالا در آیندهای نه چندان دور فریاد آن گوش جامعه را کر خواهد کرد.
مردم میگویند کاش چالهها و گودالهای مقابل خانه ما نیز متعلق به یکی از سرمایهداران شهر بود که شهرداری با تراز گذاشتن روی زمین آن را آسفالت میکند اما لکه گیری کوچه و پس کوچههایی را که مردم در آن زندگی میکنند را بی هیچ ملاحظهای انجام میدهد و یکی در میان رها میکند.
نمیدانم آقای شهردار که هر از چندگاهی با سر و صدا و بی سر و صدا کابینه خود را در شهرداری تغییر میدهد سری به محلات میزند یا نه؟ اما آن چه که واضح است این است که قریب به سه سال از نخستین مشاهده آئدس در بندرعباس و جلسات کارشناسی مسؤولان بهداشتی با مسوولان مدیریت شهری بندرعباس میگذرد در آن ایام به شهردار بندرعباس گفته بودند که تنها راه جلوگیری از تکثیر پشه آئدس بهبود محیط شهری است بنابراین سه سال فرصت سوزی در این حوزه به هیچ وجه من الوجوه پذیرفته نیست و هر چالش و اتفاق بدی که در بندرعباس رقم بخورد مسؤولان مدیریت شهری بندرعباس نیز در آن دخیل هستند و بدتر از همه آنها این است که هزینه ترک فعلها، سهل انگاریها و قصورهای مدیران شهری بندرعباس را باید کل کشور پرداخت کنند و از تبعات آن رنج ببرند.
بیماری تب دنگی جزء ویروسهای خونریزی دهنده بوده که از تزریق بندپایان حشره آئدس قابل انتقال است و عمدتاً مربوط به مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری دنیاست، اما به دلیل تغییرات آب و هوایی و سفرهای خارجی و مسافرتهای بینالمللی به دلایل مختلف به سایر مناطق دنیا گسترش یافته است.
بیماری تب دنگی از طریق نیش پشه آئوس منتقل میشود و انتقال انسان به انسان ندارد، اما در موارد نادر ممکن است که از مادر باردار به جنین منتقل شود، این بیماری در مناطق آندمیک شایع و بومی بوده است. یک متخصص بیماریهای عفونی، ابتلای افراد به تب دنگی را نشات گرفته از رعایت نکردن برخی نکات قابل پیشگیری دانست و گفت: آب راکد یکی از محیطهای پرورش و تکثیر پشههای آلوده ناقل این بیماری است که حذف این محیطها و دور ماندن از آنها میتواند در جلوگیری از ابتلا به این بیماری کمک شایانی کند.
به طور معمول چهار تا هفت روز پس از اینکه افراد توسط یک پشه آلوده شدند، علائم آغاز میشود و تا 10 روز ادامه دارد. بسیاری از بیماران در سطح خفیف یا کم علامت بهبود مییابند، اما برخی دیگر از این گروه از بیماران علائم هشدار دهنده داشته و در نهایت ممکن است وارد مرحله شدید این بیماری شوند. علایم این بیماری شامل بروز تب بالای ۴۰، سردردهای شدید، درد پشت چشم، درد شدید مفصل و عضله، خستگی، استفراغ، بثورات پوستی، خونریزی خفیف بینی و لثه، کاهش پلاکت خون، لکههای خونی زیر پوست، نبض ضعیف و در مرحله شدید بیماری میتواند به ریهها، کبد یا قلب آسیب برساند، فشارخون نیز میتواند کاهش یابد و باعث شوک و در بعضی موارد مرگ در فرد مبتلای به این بیماری شود.
توصیه می شود اگر علائمی مانند درد شدید شکمی، استفراغ مکرر، خونریزی از لثه یا بینی، وجود خون در ادرار، مدفوع یا استفراغ، خونریزی زیرپوستی که ممکن است مانند کبود شدن به نظر برسد، تنفس دشوار یا سریع، پوست سرد یا مرطوب، شوک، خستگی، تحریکپذیری یا بیحوصلگی را تجربه کردید به پزشک مراجعه کنید.
هیچ درمان مشخصی برای تب دنگی وجود ندارد. افراد مختلف، با توجه به علایمشان، نیاز به درمانهای متفاوت دارند. برخی افراد صرفاً با نوشیدن مایعات در منزل بهتر میشوند، درحالیکه یک متخصص سلامت بهدقت آنها را تحت نظر دارد تا مطمئن شود که در حال بهبود هستند. افراد دیگری نیاز به مایعات وریدی و تزریق خون دارند.
