امروز دوم اردیبهشت ماه است؛ ۵3 روز از آن صبحِ هولناک در میناب میگذرد. ۵3 روز است که برای خانواده «نصیری»، خورشید هر روز طلوع میکند اما روشنایی به خانهشان نمیآورد. از نهم اسفندماه ۱۴۰۴، زمانی که غرش موشکها سکوت دبستان «شجره طیبه» را در هم شکست، نام یک کودک بیش از دیگران با واژهای تلخ و غریب گره خورد: ماکان نصیری.
او اکنون تنها دانشآموزی است که در میان ۱۶۸ شهید آن حادثه، نامش به عنوان «جاویدالاثر» ثبت شده است؛ پسری که ۵3 روز است نه در میان زندگان نشانهای دارد و نه در میان خفتگانِ خاک.
هجوم به سمت ویرانهها
ساعت از ۱۱:۴۵ صبح نهم اسفند گذشته بود که خبرِ اصابت موشک به مدرسه در شهر پیچید. پدر ماکان روایت میکند که در آن لحظات، زمین و زمان برایشان یکی شد. او و همسرش دست و پایشان را گم کرده بودند و تنها به یک چیز فکر میکردند: رسیدن به مدرسه.